uykunun mancınığıyla fırlatıldığım ve sonra uykunun sığınağına akıtıldığım bir evle aynı evde yaşamak. bir evle beraber durmak. bir evin günü anlatışını, biraz saklayışını, azıcık gösterişini, saatleri...

Daha ilk basamakta başlamıştı isteksizliği, tutukluğu. Önünde uzanan yedi basamağa baktı. Basamakların sonundaki kapıya. Kapının ardındakilere baktı. Elini saçlarına götürdü, sanki orada bir şey arıyormuş gibi. Bakışları...

Bir tür seri cinayet kurbanıyım. Ne yazık ki hikâyem öyle çok esrarengiz ya da heyecanlı değil. Elimde ahize, ayakta ya da duruma göre bazen de otururken, katlediliyorum: Ben buna Telefon Cinayetleri diyorum.

Cesedim biri beni buluncaya...