Çay Hâlâ Sıcak
Çok güzel bir çayırlığın içinde yapayalnızım. Elimde bir bardak çay var. Çayın içinde şeker yok. Yudumların içinden gövdemin görünmezliğine doğru bir burukluk yayılıyor. Burası hayatımın biraz daha ötesinde bir yermiş....
Çocukken bir hikaye okumuştum. Küçük bir kız çocuğu, sevimli kocaman bir kurdelayla sıkıştırılmış saçları, karpuz kollu elbisesiyle kırlarda gezerken yüksek ağaçların, sapa patikaların olduğu bir ormana girer. O gün onun doğum günüdür. Babası hediyesini vermek için onu beklemektedir arkada kalan evde. Sonra nedendir bilinmez, küçük kız uykuya dalar bir ağacın gölgeliğinde. Yedinci yaşına o gün girecek olan kız çocuğu neden sonra uyandığında kendisini değişmiş bulur, çünkü uykusu sırasında aradan on yıl geçmiş ve onyedi yaşında genç bir kıza dönüşmüş ve bu sefer de on yedinci yaşını kutlayacağı doğum gününe uyanmıştır.
Ardından olaylar gelişir. Bir prensle vuslata varacağı, ama önce bir takım hatalar yaparak ibretler alacağı, bir şeyleri anlayarak ödüllendirileceği bir hikaye başlar. Hikayecinin acelesi çocuğu yarım hikaye uzunluğunda, on yaş birden “gençleştirerek” genç kız yapmıştır. Şu an düşündüğümde hikaye neden doğrudan genç bir kızın hayatıyla başlamıyordu, tam anlamıyorum. Ama aradan uyku gibi geçen yıllar sonrasında, bu hikayeye ilişkin hatırladığım ille de bu sebepsiz ve dönüştürücü uyku sahnesiyse belli ki derin bir etkisi var üzerimde. Melodramatik/biyografik Türk filmlerinde zamanın taklalar atarak geçmesi ve hazin ve hüzünlü bir finali sürekli hatırlayışlarla ve pişmanlıklarla yoğurarak yaşamak gibi içler ezici bir etki bu.
...
Yazıdan uzak kaldığım döneme, yani en son bıraktığım kelimeyle şimdi içimde uyanan kelime arasındaki o kısa görünüşlü ama fersah fersah uzaklığa, yani iki kelimeyi birbirinden ayrı okumak için gerekli olan o tek harf boşluğundaki suskunluğa bakıyorum. O suskunluğun içinde ayakta duruyorum. Çok güzel bir çayırlık, mayıs ayındayız. Elimde bir bardak çay, yudumlarımdan içime iki kelime arası tek harf boşluğunda ve çay lezzetinde bir burukluk yayılıyor. Etrafıma bakıyorum, her taraf çayırlık, sadece ufak tefek çalılar. Ufuk çizgisini bozan hiç birşey yok. Elimdeki bardağa bakıyorum ve nereden aldığımı hatırlayamıyorum, buraya nasıl geldiğimi de. Çay hâlâ sıcak, fazla uzaklaşmış olamam.
İnce bir ipe dizmeye başlıyorum kelimeleri birer birer sonra, hem de tutunarak aynı ipe yavaş yavaş; temkinli, sakin.
