uykunun mancınığıyla fırlatıldığım ve sonra uykunun sığınağına akıtıldığım bir evle aynı evde yaşamak. bir evle beraber durmak. bir evin günü anlatışını, biraz saklayışını, azıcık gösterişini, saatleri sayışını, ayırışını, vücudu buruşturuşunu, kaldırıp yatırışını, bedeni yutuşunu ev olup izledim. günü üstüme saldı da ev, kollarımı kaldırıp savunamadım kendimi. gün çöktü, doğamadan ağırlaşarak battı. ev korumadı beni hiç bir dışarıdan. bahar saldırdı, kuşlarını saldı üstüme o da. sivri bir neşeyle kulaklarımı tırmaladı kuşlar. mayıs ayıymış öyle dediler. çalışan birininse günleri, ayları yoktur, takvimi vardır. takvimli defterde kağıttan gün kareleri, saldıramaz, ehlî.
ev üstümü örtmedi, açtı da çıplak kaldım. saatleri saldı üstüme yavaş ve ağır. dağıldı. durdu ve dağıldı. durup dururken dağıldı. ev okşamadı, ben bir oyuncak bebeği okşadım kendim diye. uyuttum. sonra ağladım. çünkü birisi ya da birileri bana dedi ki sevgi de bitermiş. inanmadım, olmaz dedim. bu sefer yokluğu gösterdiler. direndim. gün direndi, ev direndi. sevgili küçük çok küçük bir delikten kaçtı. çok büyüktü yine de kaçtı. uçarmış, öyle dediler. ev oldum da göstermedim kendimi, ev anlamadı, soydu bıraktı bir elma, kararacağım. bıçak yapış yapış. yarısını içtiğim bir kahve, kupanın içinde kahveden bıkılan, unutulan son seviyenin kahverengi halkası. benimse tenim ev rengi, ev reçeli.
