"Ben kalktığımda Maria yatmaya gitti, hastabakıcı ile birlikte babamın yanında kaldım. Çökmüştüm, yorgundum; babam her zamankinden daha tedirgindi.
Asla unutamayacağım, gölgesini uzaklara, çok uzaklara kadar ulaştıran, tüm cesaretimi, tüm neşemi kıran dehşet verici sahne, o zaman gerçekleşti. Acısını unutmam için yılların geçip tüm duygularımı köreltmesi gerekti."
Italo Svevo (Zeno'nun Bilinci)
Odaya girdiğimde babam odanın içinde hızlı adımlarla dolaşıyor, mırıldanıyordu. Nihayet bir şeyler hatırladığını düşünerek sevindim. Ancak, birkaç dakika sonra mırıltılar, homurtulara ve çığlıklara dönüştü. Ne söylediğini anlayamıyordum. Hastabakıcı yanında getirdiği deli gömleğini çıkarttı. Bir babama, bir hastabakıcının elindeki gömleğe bakıyor ama elimi bile kaldıracak gücü kendimde bulamıyordum. Babamın çığlıklarından katılaşan bedenimi biraz olsun hareket ettirip hastabakıcıya doğru yönelmişken, o çoktan babamı tutmuş, deli gömleğini ona giydirmişti. Sonunda korktuğum başıma gelmiş, babam çıldırmıştı. Doktora öyle öfkeliydim ki! Ödemin yaptığı baskıyı azaltmak için müdahale etmeseydi, hiçbirimiz bu korkunç sahneyi yaşamak zorunda kalmayacaktık. Üstelik ben de babam öldükten sonra bile, sabahları onun çığlıklarıyla uyanmayacaktım.
