Podyuma çıktığınızda gözlerini dikip size yiyecek gibi bakan kalabalıktan hakikaten iş için gelmiş olan azınlığı çıkardığınızda geriye iki çeşit insan kalır. Sizin içine girip çıktığınız elbiselerle aynı sayıda...

Aydınlık bir odadayız biz bize. Gece olmamış, hayır henüz değil. Fakat öyle korkutmuş ki karanlık, ışıklarımızı yakmışız ay tedirginliğiyle. Belki de biz yarattık geceyi, tek gücü kendini harcamak olan zamandan önce...

Bir şeylere indirgendiğimizi sezer gibi, endişemize tutunup, elbiselerimizden konuşuyoruz salonun en orta yerinde. Kırmızı bir halı, siyah elbiseler, kan kırmızı bir lambadan damlayan ışıkla birlikte, bir uğultudan mürekkep bu...