Aydınlık bir odadayız biz bize. Gece olmamış, hayır henüz değil. Fakat öyle korkutmuş ki karanlık, ışıklarımızı yakmışız ay tedirginliğiyle. Belki de biz yarattık geceyi, tek gücü kendini harcamak olan zamandan önce...

Bir şeylere indirgendiğimizi sezer gibi, endişemize tutunup, elbiselerimizden konuşuyoruz salonun en orta yerinde. Kırmızı bir halı, siyah elbiseler, kan kırmızı bir lambadan damlayan ışıkla birlikte, bir uğultudan mürekkep bu...

Adımlarının granit zemin üzerinde çıkardığı seslerden başka bir şey yok gecede. O yürüdükçe hep aynı sesler duyuluyor. Brrrok rok… Brrrok rok… Brrrok rok…



Adı Salih, yirmi dört yaşında, bekâr. Askerden gelir gelmez...