Aydınlık bir odadayız biz bize. Gece olmamış, hayır henüz değil. Fakat öyle korkutmuş ki karanlık, ışıklarımızı yakmışız ay tedirginliğiyle. Belki de biz yarattık geceyi, tek gücü kendini harcamak olan zamandan önce. Azalan günler kadar çoğalıyoruz. Kim söyleyebilir, kaç kişiyiz içimizde?
Çoğul yanımız hareketsiz, bedensiz... Kemiksiziz bir yanımızla, omurgasız canlılar gibiyiz. Bize biçilen kaftana bürünmüşüz hepimiz. Korkuyu istisnai olaylar karşısında duyulan bir duygu olmaktan çıkarıp alışkanlık edinmişiz, en kötüsü bu belki de... Omzu düşmüş bazılarımızın, süngüsünü indirmiş askerler kadar. Önlerde olabildiğince arkalardayız da. Bir şeyin yasını tutuyoruz sanki, yalnızlığın töreni olabilir bu. Umut etmekten korktuğumuz ama engelleyemediğimiz yasak bir aşk gibi yaşıyoruz. Bir şeyler arıyoruz dışarıda, evet bu aydınlık olmalı. Cesaret, yitirilmiş bir yakınımız olacak ki, bulamazsak endişesi loş bir ışık çökertmiş üzerimize. Birimiz var ki içimizde, aramaktan yorulan ve sırt çeviren aydınlığa. Karşı koyan, direnen ve önleyen o devamı gelecek ilk hamleyi. Diğerlerimizi durduran da bu kimimiz belki de. Bizden saymadığımız, rengi, cinsi başka bir ötekimiz de var çerçevelediğimiz bilinçdışımızda ama içimizde. O da bir arayışta besbelli, ayrı sansak bile bizden. Hayat bu, yaşamak uğruna yok olacağız. Durduğumuz yerden soyunsak da mücadeleye, arıyoruz, korkuyoruz, saklandığımız sığınaktan fazlasını istiyoruz, istemiyoruz, boyun eğiyoruz, baş kaldırıyoruz… Mıhlandığımız yer içimiz, bizi biz durduruyoruz. Kendimizi yensek yenilmez olacağız, biliyoruz, susuyoruz…
Düzümüz, köşemiz, sesimiz, sessizliğimiz… Kim söyleyebilir, kaç kişiyiz içimizde?
