Ah Nemika*, diyor kendi kendine, tıpkı şu iliştiğin sandalyede, şu masa köşeciğindeki gibi iğretisin bu evde, hatta hayatım dediğin şu komik oyunda. Çıksan gitsen şu kapıdan, ardına düşecek kimsen yok. İşte kalem kâğıt...

Dört aydır dışarı çıkmıyorum. Merak etmeyin, yalnız değilim. Bu dairede ben, karafatmalar, yeşermiş ekmekler, küf kokusu, boş şişeler, anason tadı, grileşmiş camlar, izmaritler, çalan aynı hüzünlü parçalar, bir karalama...