“Allah hepinizin belasını versin hayvan herifler!”diye bağırdı adam elindeki kâğıdı savurarak.
“Mektup değil bu. Son bir konuşma. Yüzünüze karşı yapmak imkânsız olduğu için araya bu kâğıdı sokuyorum. Kimsenin bir suçu yok bu olayda emin olun. Kimsenin bir ihmali yok. Her şeyin sorumlusu benim. Bir suç varsa bütün suç benim. Ama yanlış anlaşılmasın. Burada tutulmamın nedeni olan suçu değil, şu anda düştüğünüz duruma neden olan olayı üstleniyorum. Yıllardır masum olduğumu savunduğum bir davadan bir anda çark edecek birisi olmadığımı geçen bu kadar yıl içinde az çok anlamışsınızdır sanırım. Haftalık mutat görüşmelerimizde savunduğum fikri bir an olsun bile değiştirmek aklımdan geçmedi. Size göre inatçıydım ama kendime göre tutarlıydım. Evet, kendimi savunabileceğim, en azından sizin için makul, kabul edilebilir gerekçelerim, kanıtlarım yoktu elimde. Bir şeyi ispatlamanın tek yolunun somut kanıtlar göstermek olmadığına sadece ben inanıyordum. Ama inanıyordum! Bunun, iş tecrübesi olmayan birinin iş görüşmesinde tecrübe isteyen bir insan kaynakları müdürüne 'ama çok çalışkanım ben, çabuk öğrenirim' diyen birinin beyhude yalvarmasına benzediğini kabul ediyorum. İş hayatı, kanunlar, daha bir sürü şey... Her şey kaskatı, beton gibi insanın yüzüne vuruyor. O beton duvarın üstesinden gelmek için elinizde kocaman bir balyoz olması gerekirken ben o duvara elimdeki arkeolog malzemeleriyle hassas fırça darbeleri vurmakla meşgulüm biliyorum.
Çok uzatmayacağım.
Dün sabah birdenbire her şey değişti. Aniden inanmaz oldum. Tek bir şeye bile inanmaz oldum. Buna ne sebep oldu bilmiyorum ama kesinlikle yorgunluk, bıkkınlık değil. Davamdan hiç yılmadım. Sebepsiz bir inançsızlıktı bu. Bir anda gelen imanın tersi gibiydi bu durum. Uzun süredir hiç olmadığım kadar huzurluydum. Hemen kâğıt kalem istedim gardiyandan. Yıllardır muhabbet ettiğim gardiyan şüpheyle bakıyordu bana. Neden olduğunu bilmiyordum ama tahmin edebiliyordum. Belli ki sizden emir almıştı. İsteklerim konusunda belli bir sınırlama, istenmeyecek şeyler konusunda bir liste vardı elinde. Beklememi söyledi. Birileriyle bir şeyler konuştuğunu duyabiliyordum. Sonra telefon etti. Sanırım size. Beş dakika kadar sonra geldi. Tamam dedi. Kâğıt tamam ama kalem... Pastel boya vereceğiz. Güldüm. Tamam dedim.
Kâğıt ve kalemim geldiğinde en son kırk yıl falan önce elime aldığım pastel boyayla bunları yazmaya başlamıştım. Benim intihar edebileceğimi düşündüğünüzü sanmıyorum. Ama yine de mevkiniz gereği tedirgin olduğunuzu ve işi garantiye almak için bana kalem vermediğinizi biliyorum. Kalemi boğazıma saplayıp öldürebilirdim kendimi. Ne de olsa olası başka intihar yöntemleri bulamazdım. Bütün duvarlar yumuşak döşemeyle kaplı. Yemek için kaşık çatal yok. Her şey elle yeniyor. Musluğa vurup kafamı yaramam çünkü musluk yok; düğmeye bastığımda köy çeşmesi gibi bir delikten geliyor su. Tuvalet ise yine yerdeki bir delikten ibaret. Kendimi asabileceğim en ufak bir şey yok. Tek tehlikeli silah kalem değil mi? Kalem kılıçtan keskindir lafı doğru mu yoksa? Hah hah hah... Daha fazla yazacağımı düşünmüştüm. Yapamadım. Bir an önce bitirmek için yeşil renkli pastel boyamla vahşice sayfanın sonunu getirmeye çalışıyorum.
Kalem vermeyerek kendinizi garantiye aldınız. Haklısınız. Ama insan her şeyi düşünemez değil mi? Mesela kullanılmış, yıpranmış, belki hafif nemli bir kâğıt vermek yerine yeni açılmış bir paket içinden, mis gibi kokan gıcır gıcır bir kâğıt vermek... Bunun tehlikeli bir şey olduğunu bir an için unutuverir insan değil mi?
Kalem kılıçtan keskindir belki ama kâğıt da kalemden keskindir.
Değil mi?”
Adamın kesik boğazından akıp kurumuş olan kan hala biraz pembeyse de, hücrenin yumuşak zemin döşemesinin emdiği kan iyice bordoya dönmüştü.
