Sevgili Attila,
O geceden sonra sana çok yazmak istedim, olmadı, yapamadım, cesaret edemedim. Şimdi bile ellerim titriyor yazarken, bu kadar zor mu olmalıydı her şey. Dile kolay üç yıl geçti. Ben hâlâ iyi değilim, her gün ağlıyorum, ilaçlar iyi geliyor diye bana her gün bir dolu ilaç içiriyorlar. Ben de iyi geliyormuş gibi yapıyorum onların yanında.
İlk sana yemek yaptığım günü hatırlıyorum, pilav lapa, tatlı da katı olmuştu, çok güzel olmuş eline sağlık diyip iştahlı iştahlı yemiştin. Sonra ne oldu, nasıl bu hale geldik, bilemiyorum, senin o tükenmek bilmeyen sinirli halin bizi yıprattı. Yazamamanın suçunu bende arıyordun, neymiş ben senin artık ilham perin olamıyormuşum. O kadar üzülüyordum ki halimize, benden uzaklaşırsan mutlu olursun, ilham perini bulursun sanmıştım.
Hatırlıyor musun bir gün bana, eğer beni bırakmak istersen hemen git başka birini bul, ona aşık ol demiştin.
Bunun ne kadar yanlış bir şey olduğunu o zaman da anlamıştım ama çıkmazdaydık, birbirimizi öldürmekten korkuyordum. Bana sinirlenip evdeki aynayı çıplak elinle kırdığında kararımı verdim, bitmeliydi bu hastalıklı ilişki. O gün sana defalarca anlattım, aramızdakinin normal bir ilişki olmadığını, beni dinlemek istemedin, elinden kanlar akmıyormuş gibi saçımı okşayıp atlatacağız, biz birbirimizi seviyoruz demeye devam ettin.
Ben o gece kararımı vermiştim, sonu ne kadar kötü olsa da ayrılmalıydık. Ertesi günün sabahı sana mektup yazmayı düşündüm, ama yüzyüze konuşmanın daha mantıklı olacağına karar vermiştim. Yine dinlemedin, evden çıkıp gittin ve ben eşyalarımı toplayıp senin beni bulamayacağın bir arkadaşımın evine gittim. Şimdi söyleyebilirim, Lale'ye gitmiştim, biliyorum orayı da çok aradın ama Lale'ye güveniyordum. O sürede senden hiçbir haber almamaya çalıştım, seninle ilgili konuşulanları kulak arkası ettim. Seni hayatımdan çıkardığımı düşünüyordum.
Rıfat'la tanıştım bir galeri kokteylinde. samimi, sakin, huzurlu birine benziyordu. O akşam bizim üçüncü buluşmamızdı Attila, Galata'ya kahve içmeye gelmiştik, senin orada olacağını düşünsem gelmezdim, neden geleyim. Sonra yaşananları anlatmaya gerek yok, sen sarhoştun, üzerime saldırdın, Rıfat beni korumaya çalıştı, sen onun kafasına şişeyle vururken ben sana "dur" diye yalvarıyordum. Ne olduysa o sırada oldu, sen dengeni kaybedip, camın içine düştün ve cam boğazını, şah damarını kesti, sen orada kanlar içinde yatarken hatırlıyorum en son.
Cenazeni de hatırlamıyorum, baygın yatıyordum hastanede ama her gün geliyorum yanına, konuşuyorum seninle, en sevdiğin kır çiçeklerinden getiriyorum, sarı olanlarından. Yazmak zor geliyordu sadece, şimdi bu mektubu bir zarfa koyup, yanına getireceğim, hem bu gece yanında uyurum belki.
