Bütün Yolculuk Boyunca Hasret Ayrılmadı Benden
Bütün yolculuk boyunca hasret ayrılmadı benden
gölgem gibi demiyorum
çünkü hasret yanımdaydı zifiri karanlıkta da
Ellerim ayaklarım gibi de değil
uykudayken yitirirsin elini ayağını
ben hasreti uykuda da yitirmiyordum
Bütün yolculuk boyunca hasret ayrılmadı benden
açlıktı, susuzluktu demiyorum
sıcakta soğuğu, soğukta sıcağı aramak gibi de değil
giderilmesi imkânsız bir şey
ne sevinç ne keder
şehirlerle bulutlarla türkülerle de ilgisiz
içimdeydi dışımdaydı
Bütün yolculuk boyunca hasret ayrılmadı benden
zaten elimde ne kaldı bu yolculuktan
hasretten gayrı
Nâzım Hikmet Ran
Çok sevgili şair!
Bu şiirini biri mırıldandı aramızda. Kendine kendine okumaya başladı. Birden bire… Bazı yerlerde durakladı, hatırlayamadı. Unutmasına hak verdik. Devam edebilmesi için onu yüreklendirdik. Bu madende sıkışıp kalmamızın üstünden günler geçmişti. Bana yıllar gibi geliyor ya… Daha sadece günler olmuş. İçimizden birinin saati aynı zamanda takvim. Önce saniyeler, sonra dakikalar, saatler derken günleri sayıyor tek tek… Biz de onunla birlikte sayıyoruz. Sayınca daha da ağırlaşıyor. Zaman, gözünün içine bakılınca şımarıyor, nazlanıyor da nazlanıyor.
Arkadaş, şiirini okumaya başladı. Zaman gibi ağır ağır… Gırtlağının en derinlerinden, toprakla kalınlaşmış bir sesle… Fısıldıyordu ama benim içimde gübürdedi mısralar. Eline sağlık! Ne de güzel söylemişsin. Buradan sağ salim çıkarsam ben de sanatçı olmak istiyorum. Olabilir miyim isteyince? İsteyince her şey olur mu?
Karanlık, havayı ve bu delikte tıkılı kalmış insanlığı emiyor. Birbirimizin elini tutuyoruz sıkıca, sanki bıraksak karanlıkta kaybedeceğiz birbirimizi. Sonra şiirin okunmaya başladı. Hasret… Anlattığın bu, değil mi? Hâlâ aklımızı kaybetmedik umarım. Yanlış diyorsak da bizi mazur gör, n’olur. Biz bu şiirle hayata tutunduk. Sayende… Eksik olma.
Burası bir altın madeni. Çok altın var burda. İyi bir damar bulmuştuk. Tepemize yıkıldı mendebur. Hakkını verelim, az ekmeğini yemedik buranın.
Gerekirse tırnaklarımla kazıyıp çıkacağım burdan. Bekleyenim var. Hepimizin bir bekleyeni var dışarda. Ama hayattan çok korkuyoruz hepimiz. Bizi beklemeden gider, nankördür o. Şu özlem, bırakmıyor yakamızı, bir yandan iyi, karanlıkta diri tutuyor bizi. Kanıyor ellerimiz, kazmaya devam ediyoruz. Arada bir mırıldanıyoruz sözcüklerini. Güçten düşmeden devam ediyoruz.
Sana mektubumun ulaştığını hayal ediyorum. Ne de olsa sen de bizim gibi mezarda değil misin?
T.
