Oncasının içinde dikkatini en çok çekeniydi. Durduğu yerde, duvara saplanmışçasına takılan bakışları, sadece bu tabloya kilitlenmişti çünkü… İnce, keskin hatlı ve simsiyah çıtalar tarafından çevrelenmiş bir tabloydu bu. Zemini tümüyle kaplayan bir renk karmaşasının sonsuzluğa burgulanan helezonları, tualin merkez noktasına açılan küçük bir pencerede donuvermişti. Kan kırmızısı sızışların sinsi yayılışı, tablonun ana fonunu oluşturmuştu. Neden bu kadar etkilendiğini bilemeden, kıpırtısız kalıvermişti orada. Nasıl bir esinin sonucuydu bu şekiller? Nedendi renklerin bulanma arzusu? En önemlisi de kimdi bu tablonun ressamı? Tuvalin kenara yakın bölümlerinde bir imza aradı. Yoktu! Yine de renk ve çizgilerin ele verdiği bir karakterin kapalı ipuçları vardı, ressam adına. Sanki susarak sırrını açıklayabilecek dilsiz bir ifşaatçının gizemli itirafları şifrelenmişti bu renk kaosunun her santimetre karesine. Ürperten bir bakışın çelik pırıltısı, irileşen bir gözbebeğinin maviliğinde derinleşmiş, tek çıkış yolunun tavizsiz bekçisi kılınmıştı… Bu çekim gücünün dışına çıkmalıydı. Geriye doğru bir adım atmayı başarabilse, gerisi gelecekmiş gibi bir hissin umuduna sığındı. Tam deneyecekken, yanında beliriveren adamı farketti. Omuzları temas edecek kadar yakın durmuştu serginin ziyaretçisine. Sakin bir sesle sordu:
“Nasıl buldunuz tabloyu?”
“Oldukça farklı bir çalışma olmuş. Ressamı siz misiniz yoksa?”
“Evet, öyle.”
Ziyaretçi, içindeki bilme iştahının tatminini sağlayacak bir yanıt peşindeydi. Merakla sordu:
“Neyi anlatmayı amaçladınız bu tablonuzda? ”
Ressam kısa bir an düşündü. Yönünü tamamen tablosuna dönerek;
“Sonsuzluğu bir çerçeveye sığdırmaya çalıştım” dedi.
“Başarabildiniz mi sizce?”
Olumsuz anlamda başını salladı.
“Bence becerebildiğim tek şey, zamanın gazabını görünür kılabilmek oldu” dedi.
