Anlam peşinde koşmak kesinliğe duyulan özlemden pek farklı değil, daha doğrusu, akıl kıvraklığı, gönül yüceliği ya da ruhun özgürlüğüne ulaşmak isteyen biri için münasebetsiz bir uğraş. İnsan olarak amacımız, tabii bir amacımızın varolduğu öngörülürse, bilinçle ve bile isteye daha bilgece, daha özgür, daha aydınlık bir varoluş durumuna doğru evrilmek, Cennet bahçesine geri dönmek, yılanla dost olmak, bilgisayarlarımızı yabani elma ağaçlarının arasında kurmaktır. Bundan bir anlam çıkarıyorsunuz çünkü insanlar özgün evrensel bir gizi keşfetmekten çok, o anlamı kendilerine göre yontmuşlardır. Aslında içten içe hepimiz mistik bir evrimin –yaratana, sevgiye ergimenin- bizim gerçek vazifemiz olduğunun muhtemelen farkındayızdır. Buna rağmen bu düşünceye olanca gücümüzle ket vururuz, çünkü bunu kabul etmek demek, siyasi hareketlerimizin, dinî dogmalarımızın, toplumsal hırslarımızın, para kazanmak için attığımız taklaların çoğunun sadece üretkenlikten uzak değil, ama aynı zamanda fuzuli faaliyetler olduğunu da kabul etmek anlamına gelir. Dolayısıyla bizim görevimiz bu beyhude uğraşları bırakmak, bir kez daha o bitip tükenmeyen esrime anının tarihsel yükünü omuzlamaktır. Veyahut bunu da bir yana bırakıp ince hamurlu nefis bir pizzaya ve bir bardak sert biraya fit olmaktır. Şimdi, elle tutulur tek bir delil bile olmamasına rağmen, inancı tam kişi öteki dünyada fıçıların musluğunun sonsuza dek açık olduğunu, fırınların da ebediyen sıcak olduğunu ileri sürecektir. Gel gör ki, musluktan hiç şüphesiz sadece limonata damlayacağına, kurallarına riayet etmemiş olan bizler kendimizi onların fırınlarının içinde bulacağımıza göre, herhalde en iyisi yiyip içip sevmek ve güvendiğimiz, tanıdığımız bu biricik yaşam süresince daha yüksek bir bilince ulaşmaya çalışmak, ahiret konusundaki ameller üzerine oynanacak kumarı da dünyadaki varoluşun gazının fazla kaçtığını, sarımsak ve baharatın ölçüsünün abartıldığını düşünenlere bırakmaktır.
metnin İngilizce orijinali için tıklayınız:
