Duyduğu sesle uyandı. Gerindi iyice. Gece çıt çıkmazdı pek koruda. Dikkat kesildi. Şöyle bir kolaçan etti karanlığı. Dallarının arasından, bir karaltıyı fark etti. Telaşlı, ürkek birinin bedeni… Dizlerinin üstünde. Önündeki küçük çukura bir şey bıraktı. Ürperdi aniden. Toprağın altındaki sayısız köklerinden birinin incecik ucuna bir şey dokundu. Ilık, ıslak, belli belirsiz kıpırdayan. Titreşti kök ucu. Kocaman gövdesine yayıldı titreşim. Gördüğü karaltı, kenardaki toprak yığınını kollarıyla kaydırdı önüne. Bir daha, sonra bir daha… Bunu birkaç kez tekrarlayıp ayağa kalktı. Ayaklarıyla çiğnedi toprağı. Eğildi, elleriyle düzledi iyice. Onun ne yaptığını anlamaya çalışırken sesi duydu. Dokunduğu nemli kıpırtıdan geliyordu. Küt küt küt küt küt… Derinden, ısrarcı…
Hafif bir esintiyle kıpırdandı yaprakları. Toprağın üstünde devinen gölge, durup terli yüzünü esintiye verdi. Uzanıp kaldırdığı güğümün gümüş yüzünde parladı ay ışığı. Kabın genişçe ağzından akan su, kırmızıyı yıkadı. Toprak hemen emdi onu.
Küt…Küt...Küt… Ses aralıklarla duyuruyordu kendini. Hâlâ buradayım, diyordu sanki. Kök ucu ona bu kadar yakın olmasa duyamayacaktı belki de.
Titreyen ıslak beyaz bacakların sahibi elini yüzünü yıkadı sonra. Omzuna düşen tülbendiyle yüzünü kurulayıp kalın örgülerini gizledi içine aceleyle. Bir kenarda duran şalvarını çabucak giydi. Kasıklarını kavuran acıya aldırış etmeden güğümü kaptığı gibi karanlığa karıştı.
Arkasından seslenmek istedi. İlk defa sesi olmadığına hayıflandı. Koca gövdesinden utandı. Hantal geldi kendine. Devinimsizdi sonra. Oysa nasıl istedi koşup yakalamayı gölgeyi. Arkasında bıraktığıyla…
Küt……Küt…………Küt…………….
Ses giderek zayıflıyordu. Öfkelendi. Kökleriyle toprağı alt üst etmek istedi. Gayretle uzattı karanlıktaki kolunu, olanca özsuyunu saldı oraya, yokladı, bütün gözenekleriyle dikkat kesilip sesi dinledi.
…
Küçük koruya çöken sessizliği sabaha karşı çıkan rüzgâr bozdu. Dalların arasında gezindi. Esintinin etkisiyle birbirine sürtünen yaprakların hışırtısı bir ninni gibi yayıldı toprağın üstüne.
