Haritadan sana nasıl ulaşabileceğime baktım önce. Yetmedi, helikopterle araziyi çalıştım. Haritayı bölen sınırlar keskin, sınırlar kan kırmızı. Ülken beynimin sağ alt tarafına kazılı. Tüm yolları ezberledim. Hiçbiri sana götürmüyor.
Ben buradayım. Sen hangi sayfadasın bilmiyorum. Parlak fikirlerim olurdu benim. Ardı arkası kesilmeyen naif hayallerim. Şimdi köşe bucak kaçıyorlar benden. Başını az, sonunu hiç bilmediğim bir hikâyede sürükleniyorum. Kitap açık kalmış ve yaprakları rüzgârda savruluyor olabilir. Bir hikâye karakteri olarak, bana bahşedilen zamanı, bahşedilen sırayla yaşadığım için umursamıyorum. Senin hangi sayfada olduğunu bilmemek, rüzgârın oyunlarıyla bir ileri, iki geri derken bir de bakmışım yaşlanmaktan korkuyorum. Kitaplar (hikâyeler), yazarın planladığı gibi bitmeyebilirmiş demek. Kurgudan evvel yaşlanmış bir karakter hiçbir işe yaramaz.
Öte yandan, bazen yazarımın, aynı hikâyede, sonu acı da bitse, ikimize yer ayırmış olduğuna nasıl bu kadar emin olabildiğime şaşıyorum. Hayatımın bir anlamı olmadığına göre (öyle veya böyle bir meselem olması gerekirdi değil mi?) beni neden yarattığını merak ediyorum. Belki de, beklemenin, belirsizliğin, anlamsızlığın haksızlığını mesele edinmiştir yazarım? Galiba ben onun, bilincinin altında bir korkuyum (görüyorsun, sürekli başkalarının sözlerini tekrar ediyorum). Bu, senin başkalarının sayfalarında olduğun anlamına mı geliyor?
Ben, senin için uzaklardan gelen bir yabancı olmuşum. Kasabada sen hariç herkes beni bekliyor. Geliyorum. Herkes kim olduğumu merak ediyor. Hava durgun, insanlar sus pus. Öğle vakti sıcaktan bunalan esnaf, mağaradan bozma serin depolarda buluşup beni konuşuyor. Çocuklar oyunlarına beni de katıyor; kadınlarsa türlü senaryolar üretiyorlar tüm gün. Neyse ki, seninle durumumuzu bilmiyorlar. Her köşe, her gölge kolaçan ediliyor. Bense tüm bunlardan habersiz ve oldukça kararsız, bir yol kenarında bagajımdan çıkardığım tabureye oturmuş, benzincinin ikramı çayımı yudumluyorum.
Beklemekten, tahmin yürütmekten sıkıldıkları bir gün, o sırada seksek oynamakta olan bir kız çocuğu haberi yetiştiriyor. Yabancı aralarında artık. En azından maddesi öyle. Madde nerdeyse ruh da oradadır tezi yabancılar için geçersiz, bunu biliyorlar. Şimdi de ruhunu beklemeye başlayacaklarını da biliyorlar. Dillerinde bir fısıltı, bir dua gibiyim şimdi. Gece bulutlar toplanmaya, yapraklar hışırdamaya başladığı an yatağımda dikkat kesilip endişeyle dinliyorum. Buraya neden geldiğimi düşünüyorum. Gitme planları yapıyorum. Ruhumu çağıran kasabalı, bir an aklımdan çıkmıyor. Harita gitgide soluyor. Zihnimden silindiğini fark ediyorum. Nerdesin?
Gitmişsin. İnsanlar sana ağlıyorlar. Yan yana mum alevi gibi duruyorlar. Vakitleri dolana dek yanıp duracaklar sanki. Kediler onların hüzünleri, ötekilerin anlayamayacağı bir şekilde sevdikleri iç sıkıntıları. Bilinene sırt çevirdikleri bu eşsiz anda kiminin kedisi yakın, kiminin uzak, kimininse bilinmeze bakmakla eşdeğer. Sınırda birkaç gün seni bekleyecekler. Ne bir adım ileri, ne bir adım geri. Sonunda pes edip evlerine dönecekler. Bunların farkında değiller. İçlerinden biri kedisiyle kırmızıya boyanıyor. Tek gören benim. Sınırda değilim. Sınırlara yaklaşamıyorum artık. Taburemde oturuyorum. Boş gözlerle bakıyorum. Sadece kırmızıyı görüyorum. Biliyorum, bu an da silinip gidecek. Yaşanmamış gibi olacak.
Resimler: Meral Sarıoğlu
