"Herkes bizden bilir. Orospuyu niye evde tuttunuz derler. Rezil rüsva oluruz. Zırıltıyı kes. Piçini peydahlarken düşünecektin. Kocamdan, oğlumdan, evin erkeklerinden bilirler. Senin zevkin için biz mi taşın altına girelim? İstemem, tutmam evde. Hemen bu gece gidecek."
Söylenmelerle elinde havlular, sıcak su dolu çaydanlık, zayıf çelimsiz bedeninden beklenmeyecek bir çeviklikle eşiği atlayıp buz kesmiş odaya girdi kadın. Köşede, kirli döşekte yatan yarı çıplak kızın kanamaları odayı ağır bir çürük kokusu ile doldurmuştu.
"Bağırma! Herkesi başımıza mı toplamak istiyorsun. Çocuklar uyanacak. Rezil! Kimden sormuyorum bile. İnşallah geberir de hepimiz kurtuluruz bu dertten. Allah’ım sen nereden saldın bu utanmazı başıma benim."
Kadın kaba hareketlerle kızın karnına abandı. Nefesini iyice tutup, bir seferde ıkınmasını, söyledi azarlarcasına. Sabaha varmadan, ev halkı güne uyanmadan bitmeliydi bu rezillik. Kız, yüzü ter, acı ve utanç içinde kıvranırken, tırnaklarını sapladığı kanlı çarşaf ile çıplaklığını beceriksizce örtmeye çalıştı. Tavandaki havalandırma deliğinden içeri süzülen cılız ışık kızın kaba etlerinde oyunlar yaptı.
"Tanımadığın heriflerin altına yatarken her bir yerini açmayı bildin. Kırk yıllık ablandan mı utanıyorsun ha," diye çemkirdi kadın suratını ekşitip.
Kız son bir inleme ile bebeği dışarı itti var gücüyle. Yorgun vücudu, bacaklarının arasında güçsüz bağırmaya çalışan bebekle beraber duvara dönüp öylece kaldı. Sırtı sessiz hıçkırıklarla sarsılıyordu.
Kadın çabuk hareketlerle göbek bağını paslı mutfak bıçağı ile kesti, yarısı kızın altında kalmış pis çarşafı yırttı, zorlukla nefes almaya çalışan, havayı yumruklayan bebeği acele sarmalayıp eşikte karaltılar içinde dona kalmış on yaşlarındaki oğlan çocuğunun ellerine zorla tutuşturdu.
"Yapamam nene, ya ağlarsa, ya beni görürlerse," dedi oğlan titrek korku dolu bir sesle.
"Yaparsın ağam, yaparsın aslanım. Akıllı ol. Kurtulmamız lazım bu utançtan. Karanlıktan, saçakların altından git. Avluya bırak gel. Ses ederse iblis, ağzını elinle ört sıkıca."
"Günah olur nene, her yer buz."
Çocuk kocaman açılmış gözleriyle kıpırtısız, heykel gibi duruyordu eşikte. Kadın oğlanı kucağındaki bebekle tahta kapının dışına itekledi, içerden sıkıca sürgüledi kapıyı.
"Git, çabuk git" dedi son bir kez.
Odaya dönemedi. Sırtını biraz önce oğlanın üstüne sürgülediği kapıya yaslayıp kaldı.
"Allah’ım affet hepimizi," dedi fısıltıyla.
