Aynadaki köpek televizyondaki aya bakıp uludu. Sus. Gerçek değil bu. Aynaya arkasını döndü, pencerenin kara, demir parmaklıklarına tutunup yüzünü iki çubuğun boşluğuna yasladı. Siyah kadife eldivenin gökyüzüne kapanışını izledi. Yan duvara vurulan yumruklar… Ne? Dönüp masanın üzerinde kumandayı aradı. Mandalina, çerez kabukları, izmarit kusan kül tablası, buruşturulmuş kâğıtlar, devrilmiş bira şişeleri… Aramaktan vazgeçti, gitti, o da duvarı yumrukladı. Yatın hemen! Ses yok!
Televizyon ay ışığında dans eden güzel bir çifti gösterdi. Japon fenerleri dallarda salkım salkım, arkalarında güzel, beyaz, büyük bir ev… Hayat güzel. Köpek gözlerini ayırmadan izledi. Salyaları, açık ağzından pis döşemeye damladı. Dişlerinin pırıltısında yeni bir çakım… Sivri bir bıçak.
Adam pencereyi tekrar açıp aşağıya eğildi. Parmaklıklar nerede? Kara kadife yumuşak boğucu... Avuç üzerimize kapanırken dünyanın kemikleri çatırdar, nefes alamaz olur-uz; kulağımıza çalınan inleyişler, yalvarışlar, çığlıklar… Yapma. Ne olur yapma! Sus. Her tarafın kanıyor bağırdıkça. Sus!
Gece çöker ay yükselirken sokaktaki su birikintilerine keskin bıçaklar düştü. Adam tam ortasındaki bıçağı, kadının tam ortasına defalarca sapladı. Kadının üç kez mucizelere gebe olmuş merhametli çukuru, mağarası, rahman ve rahim olanın adına zannıyla, namus uğruna,
üç mucize yandaki odanın duvarını yumruklarken, sunaktaki, çaresizce gökyüzünden gelecek koçu beklerken, hiç kimse gelmezken, hiç kimse duymazken, bakmazken, kan, usulca tüm çukurları doldurdu.
