Bak yine gözü üstümde…
Bütün gün camda oturup, beni izliyor bu içi geçmiş kasımpatı çiçeği... Üç aydır, yemin ederim neredeyse hiç yerinden kıpırdamadı. Necmi beyler mahalleden taşınıp da, boşalttıkları eve...
Uyanalı çok oldu. Masanın başına oturmuş, bekliyorum. Oysa belki bugün görünmez. Neticede her pazar gelmiyor ama bu günü, Hale’yle ayrılışımızın yıl dönümünü kaçırır mı? Ne olursa olsun hazırlıklı olmalıyım...